|
|
|
|
|
1 ay 10 gün önce gönderdi.
|
Anne, babayla haftalardır bitmek bilmeyen kavgalarının sonucu evi terk etmeye, birkaç günlüğüne yeğeninin evine gitmeye karar verir. Akşam saatleri olması ve annenin de insan dolu minibüste hırsızlık, taciz ve istediği yerde inememe fobisi olduğu için bir türlü evden çıkamamaktadır ancak ailenin kızı bu işe hemen çözüm bulur. Baba uykusundan uyandırılır, hepbirlikte anne yeğenin evine arabayla götürülür. Gidildiğinde sofralar kurulmuştur; güzel bir yemek yenir, sohbetler edilir, çaylar içilir, meyveler bile yenir. Sonra babayla kız, anneyi oraya teslim edip paşa paşa evlerine geri döner. Sizce bu anne evi terketmiş oluyor mu? Vallahi ben işi çözemedim de ondan soruyorum ey itiraf.com ahalisi!
 2
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 ay 13 gün önce gönderdi.
|
Durakta dersane öğrencisi iki gence kulak misafiri oluyorum. Konuşurlarken biri 'memeli canlılar' diyeceğine 'memeli insanlar' diyor. Diğeri maden bulmuş gibi atlıyor. ''Oğlum, memesiz insanlar da mı var?'' Bizimki cevabı yapıştırıyor. ''Var tabii, mesela senin kız!'' Benim yeni nesilden umudum hep büyük olmuştur zaten.
7
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
1 ay 13 gün önce gönderdi.
|
Su çiçeği geçirdiğinden her yeri benek benek olan yedi yaşındaki erkek kardeşim, tuvaletten çıkar çıkmaz koşup bana telaşlı telaşlı: ''S... Abla, benim oramda da çıkmış!'' diyerek malum yerini gösteriyor. Diğerlerinde hiç paniklemedik, olgunlukla karşıladık da, malum yerimiz önemli yaa, işte erkek milleti yedisinde neyse, yetmişinde de o!
6
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 ay 13 gün önce gönderdi.
|
Öncelikle otobüste bayan yanı istememe rağmen yanımdaki kişinin bay çıkmasına şaşırıyorum ama pek üzerinde durmuyorum. Sonra uykuya dalan sayın bay omzuma düşüveriyor. Yol boyunca uyuyor, uyuyor ve uyuyor. İyi de, uyanınca yüzüme bakıp da benden korkmak ne oluyor be adam?
4
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
1 ay 13 gün önce gönderdi.
|
O kadar üşengecim ki; evimi temizlemeye başlayabilmek için öncelikle elime geçen her çöpü, sigara kül ve izmaritlerini, yemek kırıntılarını, saksıdan aldığım bir miktar toprağı ve buna benzer birçok şeyi yerlere atıyorum. Dolayısıyla ev savaş alanına dönüyor. Böylelikle kendimi o gün temizlik yapmam gerektiği konusunda ikna etmiş oluyorum. Bu şekilde temizlik yapmak daha zor oluyor ama aksi taktirde, ev o kadar da pis değil diye kendimi kandırıp temizliği erteliyorum ve bu erteleme günlerce sürüyor.
6
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 ay 14 gün önce gönderdi.
|
Geçen hafta oğlumun kreşinin yıl sonu balosu vardı. Oğlum gösteri sırasında birden ağlamaya başladı ve yarıda bırakıp sahneden ayrıldı. O anda; neden böyle oldu, bir sürü hazırlık yapıldı, hep bu anı bekledik diye düşünüp çok üzüldüm. Biz bu konuşmaları yaparken yanımızdan geçen ambulans ve olay yeri inceleme arabasını görmüş, ama üstünde çok fazla durmamıştım. Ertesi gün öğrendim ki; yakınımızdaki bir öğretmenin diğer kreşe giden 4 yaşındaki minik yavrusu, geri geri giden servis aracının altında kalıp hayatını kaybetmiş. O kadar tuhaf, bencil, utanmış, kötü hissettim ki kendimi. Ben neye üzüldüm dün akşam, O'nun yüreği neyle dağlandı diye... Üzüldüğüm konudan utandım. Bu acıya nasıl dayanır insan? Hayat ne kadar da acımasız ve ne kadar da saçma konularla üzülüp vakit kaybediyoruz aslında.
3
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 ay 14 gün önce gönderdi.
|
"Emekliliğinize ne kadar kaldı?" dedi, "26 sene var." dedim. "Sizin şirkette 70 yaşında mı emekli olunuyor?" dedi, şoka girdim, sustum kaldım... O saatten beri cinlerim tepemde, saçlarım dik dik, bu saat oldu hâlâ uyuyamadım, uyuyamıyorum. Eeee manikürcü güzeli, ben sana yarın öğretmez miyim bizim şirketten kaç yaşında emekli olunduğunu!
5
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 ay 14 gün önce gönderdi.
|
9 yaşımdayken annem ve babamın ayrılması sonucu, benden 2 yaş küçük kardeşimle annemizden ayrıldık. Babam sorumsuz ve tahammül edilemeyecek derecede umursamazdı. Bize baksın diye evlendiği üvey annemiz ise bize yıllarca işkence etti. Dövdü, çalıştırdı, aşağıladı. Hayatı zehir etti. Babamız ise bunları bile bile hiçbir zaman sesini çıkarmadı. İlkokulu bitirdiğim yıl kız olduğum için bu kadar okumamın yeterli olduğunu söyledi ve deliler gibi okumak istememe rağmen beni okuldan aldı. Hayallerimin peşini hiçbir zaman bırakmadım. Gizlice açıköğretimi bitirdim. Genç yaşımda merdiven sildim, temizlikçilik yaptım, çaycılık yaptım ama kardeşimi ve kendimi okutmayı başardım. Annemiz ise yıllarca kan kustu bizi alabilmek için (durumu çok kötü ve bize bakacak maddi durumu olmadığı halde) ama babamız sırf ona olan nefretinden bizi hep annemizden kaçırdı, vermedi ona bizi. Daha çok küçüktük ve annemizden senelerce ayrı kaldık sevgiye ilgiye muhtaç büyüdük, aç büyüdük. Şimdi ben cerrah oldum, kardeşimse avukat oldu. Annemizi yanımıza aldık ve durumumuz oldukça iyi. Annemizi kraliçeler gibi yaşatıyorken babamızın kapımıza dayanıp bizden sürekli para istemesine karşın ona sadece geçmişi hatırlatıyoruz... İlahi adalet bu olsa gerek.
19
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|