|
|
|
|
|
3 yıl 4 ay 23 gün önce gönderdi.
|
Ertesi gün okul olmadığı halde, geç saatlerde televizyon izlememize izin vermez, zorla yatırırdı. Hep bağırdı. Canımız gezmeye gitmek istediği zaman ona göre havalar ya soğuk olurdu, ya sıcak. Ama onun canı dışarıya çıkmak istediği zaman biz de gitmek zorundaydık. Sayesinde korkak bir adam oldum çıktım. Gece eğer yatakta uyku tutmadıysa ve onun sesini duyduysam, nefes alışverişimi yavaşlatıyorum. Bayramda harçlık vermemek için elini bile öptürmezdi. Çocukluğumdan, ondan kalan tek hatıra üzerimde kırılan sopalar ve eğilen şişler. Hep bağırır, telefon faturası 5 TL fazla gelirse hiç düşünmeden kalbimizi kırar. Asla "Çocuğumun canı sağ olsun" demez. Bir kez olsun "Baba" diye içten sarılıp da öpemedim elini. Ondan nefret ediyorum, ömrüm boyunca da edeceğim. Acaba babasız büyüyenler, tüm bunlara rağmen "Keşke babam olsaydı da taştan olsaydı" derler mi hala?
 5
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|