|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
Evlendiğimde bir tuhaf psikolojiye girdim. Aileme ihanet etmişim, kapana kısılmışım, özgürlüğüm elimden alınmış, vs. gibi çeşit türlü duyguya batıp çıktım. Haliyle hiç bir kıvılcımı kaçırmadım, her fırsatta kavgaya tutuştum kocamla. Ailesinin buna çanak tutar durumu da aramızı daha bir beter etti. Onun beni, benim ise onu eskisi kadar sevmediğimizi düşünmeye başlamıştım. Ne kadar söylese de beni eskisinden de fazla sevdiğini, hiçbir şeyin değişmediğini, kavgaların tartışmaların elbette olacağını, ona inanmadım. Etrafımdaki herkese evlilik için iyi düşünmelerini, hiç özenilecek bir şey olmadığını, pek de matah sayılmayacağını anlatıp durdum. Bu yolla sanki hırsımı alıyordum. Ta ki dün akşam kocamın yakın arkadaşlarından birinden kocamın kendisine evlenmelerini tavsiye ettiğini, ne kadar mutlu olduğunu, hayatının düzene girdiğini, huzuru bulduğunu söylediğini duyana kadar. İfadem suratımda dondu resmen. Kimse anlamadı ama hayatımda hiç bu kadar utandığımı hatırlamıyorum. İnsan canını ortaya koyacak kadar sevdiklerine bile bencil olabiliyor demek ki... Ve aşk beni bir kez daha şaşırtıyor.
 5
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|