|
|
|
|
|
1 yıl 10 gün önce gönderdi.
|
Aynı yaşta olduğum bir arkadaşımın kan kanseri şüphesiyle hastaneye yatırıldığını duyduğum anda içimden engelleyemediğim müthiş bir kıskançlık duygusu yükseliyor. Kıskanıyorum çünkü; benim yaşama isteğim yok, bu hayatı yaşamak yerine istemeye istemeye sırtımda taşıdığım bir yük olarak görüyorum, daha fazla sürüklemek istemiyorum kendimi mecburiyetlerin peşinde ve bu hayatı kendi ellerimle sonlandırmaya da inançlarım müsaade etmiyor. Aklımdan aynı anda onlarca şey geçerken gözlerim doluyor, bu yaşta beni böyle zayıf ve güçsüz bırakan her şeye öfkeleniyorum ve direnemeyip kolaya kaçtığım için kendimden nefret ediyorum. Umutlarım, hayallerim bir sis perdesinin ardında kaybolurken neden ölümcül bir hastalığı bile kıskanır duruma geldiğimi, aynaya bakarak bir zavallıya soruyorum, soruyorum...
 2
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
1 yıl 1 ay 16 gün önce gönderdi.
|
Zihnimle başbaşa kalınca, genellikle uyku öncesi hayallere dalıyorum. Son zamanlarda yakamı bırakmayan bir hayalim var: Mars. Gemi ile atmosfere girişimi, yer çekimi etkisinin düşük olduğu için o kızıl zeminde sıçrayarak yürüyüşümü, çok sık yaşanan fırtınalardan, radyasyondan korunmak için yer altında kubbeli blr yapı inşa edişimi, bu yapıyı bostana çevirip kendi ekosistemimi oluşturuşumu, düşük yer çekiminin hamilelik evresine etkisinin bilinmezliği nedeniyle orada Marslı bir çocuk babası olamayacağımın kederini hayal edip duruyorum. Ve yoruluyorum. Teferruatsız yeni bir hayal lazım bana.
4
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|