|
|
|
|
|
1 yıl 9 ay önce gönderdi.
|
Gelinliğim tam istediğim gibi oldu, şimdi odamda asılı. Sevgilimin smokini de onun dolabında. Davetiyelerimiz çoktan yerlerine ulaştı ve cevapları geldi. Düğünde kim kiminle oturacak belli. Bekarlığa veda partilerimiz organize edildi. Şahitlerimiz belli. Düğün günü herkes ne yapacağını biliyor, görev dağılımı yapıldı. Evimiz süper oldu. Bütün eşyalarımızı tam almak istediğimizi alabilene kadar bekledik. Yavaş yavaş. Keyifle, heyecanla. Düğünümüze 8 gün kaldı. Peki ben ne mi yapıyorum? Tam 11 gündür her gün sevgilimin mezarına gidiyorum. Sevgilim saçma sapan bir kazada öldü ve ben bir sürü şey için çok ama çok pişmanım. Çok gitmek istediği tatile gitmek yerine o parayla çok istediğimiz beyaz eşyaları aldık diye mesela. Halbuki şimdi hiç görmek istemediğim beyaz eşyalarımın yerine ne güzel anılarım ve fotoğraflarım olurdu ellerimde. Mesela birlikte evimize gittiğimiz son akşam benimle beraber olmak istedi. Ama ben "ilk gece" dedim ve çok kıymetli bekaretimi korumuş oldum. Kokusuna bayıldığım, çok sevdiğim sevgilimi yine; bir defa daha reddetmiş oldum. Boynu bükük, mahçup ama çok sevimli halini "yakında, çok yakında kaçamayacaksın ama"' demesini unutabilir miyim sizce? Çok ama çok üzgünüm. Çok pişmanım. Ama ne fayda. Aklıma her dakika başka bir pişmanlık geliyor. Sakın benim yaptığım hatayı siz de yapmayın. Sonrasında "keşke yapsaydım" demektense "istedim ve oldu" demek daha iyi bence.
 0
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|