|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
4 ay 18 gün önce gönderdi.
|
Üniversiteyi bitirdim, öğretmen oldum ama karşıdan karşıya geçerken hala parmaklarımı koparacakmışçasına elimi tutan, o da yetmiyormuş gibi her seferinde trafiğin ortasında "Sakın elimi bırakma." diye çıkışan bir annem var.
 9
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
4 ay 19 gün önce gönderdi.
|
Henüz dokuz yaşımda annemin öz annem olmadığını, 19 yaşında babasız kalmanın ne demek olduğunu, 20 yaşında hem okuyup hem para kazanabileceğimi öğrendim. Yedek subayken orduya katıldım, 6 sene görev yaptım; en yakın silah arkadaşım bir çatışmada önüme geçti ve hayatını kaybetti, dostluğun ne olduğunu öğrendim. Yurtiçi ve yurtdışı görevlerim nedeniyle onur duyduğum madalyalarım oldu, bir çatışmada ayağımı kaybediyordum ve bu nedenle malulen emekli oldum. Bu zamana kadar kimsenin duygularıyla oynamadım, ahlaklı bir hayattan ödün vermedim, kimseden borç ya da yardım istemeden yaşamayı öğrendim. Çok mutluyum, çünkü hayatın en büyük ve gerçek ödülünü aldım, onu çok seviyorum. Bütün acı ve sıkıntılarımın yok olması onun sayesinde oldu. Şimdi bir tek şey istiyorum, sevdiğim kadının kalp atışlarını dinlerken uyumak ve uyandığımda onu görüp hayata daha sıkı tutunmak.
5
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
4 ay 20 gün önce gönderdi.
|
Yıllardır canım annemin bütün uğraşmalarına rağmen adam olmayan, düğünümden bir ay önce kafama silah dayayan, bütün ergenlik çağımı dayak ve korkuyla geçirmeme neden olan, yaşıtlarım gezip eğlenirken benim evlenmeme sebep olan babama minnettarım. Çünkü onun sayesinde bana hem baba, hem arkadaş, hem de mükemmel bir koca olan eşimi bulmama sebep oldu. Teşekkürler babacığım! Sayende her anımda, her durumda bana her bakışında sevgisini hissettiğim bir kocam var.
11
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
4 ay 20 gün önce gönderdi.
|
Hiçbir zaman sosyal birisi olmadım ve ilişkilerimde hep konuşma sıkıntısı yaşadım. Evlendim. 16 yıllık evliliğim boyunca ana sorun, evlenmeden önce bu durumu bildiği halde konuşmamam oldu. Kavgalarımız oldu, boşanmanın eşiğinden döndük. Ancak bu dönüşler hep benim vazgeçmemle oldu. Dört yıl önce yine kavga ettik. Yatağını ayırdı. O tarihten bu yana aramız hiç düzelmedi. Beni evde yok saymaya, zorunlu olmadıkça konuşmamaya kadar götürdü işi. Arada aynı yatakta yatmaya başlasak da, eskisi gibi olmadı. En son, altı ay önce yine yataklar ayrıldı. Evde koca olmadığım, çocuklarıma babalık yapamadığım iddialarını sürdürdü. Ki son 4 yıldır maaşını kendisi alıp, evle ilgili en ufak bir harcama yapmamasına, çocukları gezmeye götürürken dahi kendi parasını değil benim ev ihtiyaçları için bıraktığım parayı alıp harcamasına karşın. Son süreçte boşanmaya karar verdiğimi sanıyordum. Ancak bu kez çocuklarımın karşılaşacağı psikolojik sorunları düşünerek yine konuşamıyorum ve kararımı söyleyemiyorum. Bu arada kendisi yine hiçbir şey yokmuş gibi konuşmamaya, beni evde yok saymaya devam ediyor. Ne yapacağım, ne yapmalıyım bilemiyorum.
10
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
4 ay 20 gün önce gönderdi.
|
Çok güçlü, çok cesur, kolay yılmayan biri olduğu sanılan ben şimdi çok korkuyorum. Bağırsaklarımda problem var ve ne olup olmadığı pazartesi günü belli olacak ama kuvvetli ihtimallerden biri kanser. Babam akciğer kanseri olduğunda ona moral aşılamaya çalışıyordum, güçlü olmasını bekliyordum ama şimdi, onun hala gösterdiği direnci ben de gösterebilir miyim bilmiyorum. Bildiğim tek şey korktuğumun ölüm olmadığı, askerlik yaptığım Güneydoğu'da iki kez çok kati olarak ölümle burun buruna geldiğimde de ve sonrasında da ölebilecek olmaktan hiç korkmadım. Şimdi beni korkutan ne öyleyse? Sanırım sürünmek, başa çıkamamak, birilerinin acıması... Bilmiyorum, sadece böyle bir ihtimalin varlığından bile korkuyorum. Beni kimseye anlatamadığım bu korkuyu burada paylaşmaya iten sebep ne? Sanırım cidden korkuyorum...
9
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
4 ay 20 gün önce gönderdi.
|
Yıllar önce mezuniyet balosuna katılamayışımın nedeni ne hastalığım, ne de gürültülü ortamları sevmediğimi söylememdi. Yıllar önce yemeğe bile zar zor para gönderen ailemden, balo için kıyafet isteyemememdi. Şimdi gardrobum elbise dolu ama o heyecanlı kızdan eser kalmadı. Hala mezuniyetim aklıma geldikçe içim burkulur. Bir zamanlar fakir ama heyecanlı bir kız vardı, şimdi doktor oldu...
7
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|