|
|
|
|
|
6 ay 4 gün önce gönderdi.
|
19 yaşımdan beri ikinci kadındım. Yıllarca onu bekledim, ne boşandı ne kendi hayatımı kurmama izin verdi. Uğruna çok göz yaşı döktüm hatta bir hayat verdim o bitmez tükenmez evliliği için... Her seferinde "Boşanıyoruz, bekle." sözleri umut oldu benim için. Bekledim, çok çok bekledim ve şu anda onunla evliyim. Sonunda istediğim oldu, enfes bir düğünle evlendim onunla. "Mutlu musun?" sorusuna ise, bilmem diyebilirim ancak. Çünkü hala eski karısı, çocuğunu kullanarak onu görmeye gitmesi için evine çağırıyor. Ve her seferinde de gidiyor. Hatta orada kalıyor, sadece balayımızda birlikte idik. Ben hala yalnızım. O hala orada kalıyor. Değişen şey ailemden ayrılmam oldu. Sanıyorlar ki her şey yolunda, o gözünün içine baktıkları kızları çok mutlu, ama değil işte. Şimdi roller değişti. O kadın 2. kadın oldu, ben ilk. Ama beni o hiçbir zaman bilmedi hala da bilmiyor. Bu yüzden canı yanmadı hala da yanmıyor. Yalnızlığı tatmadı ben ise hat safhasında tadıyorum, sizce cezalandırıldım mı? Adalet yerini mi buldu? Ama onlar benim yüzümden boşanmamışlardı ki...
 17
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|