|
|
|
Şimdiye kadar kendim için hiçbir şey istemedim. Annemin benden nefret etmesine, beni günah keçisi olarak kullanmasına, ablamın yaptıklarına, boşandıktan sonra evde bana sığıntı muamelesi yapmalarına bile ses çıkarmadım. İstediğim tek şey biraz olsun huzur ve sessizlikti. Şimdi yanında huzur bulduğum, hayat kadar çok sevdiğim bir sevgilim var. Evlenmek istiyor ama oğlum çok rahatsız edici bir çocuk ve bazen biz bile ona zor tahammül ederken sevgilimden bu kadar büyük bir anlayış bekleyemem. Ortadan ikiye ayrılmış durumdayım. Ya evlenip sessiz, huzurlu bir evde sevdiğim adamla bir ömür geçireceğim ya da bu tımarhane gibi evde hepsi birbirinden ruh hastası annem, ablam, oğlum ve ben birbirimizi yemeye, rahatsız, mutsuz, kabus gibi ve yalnız hayatıma devam edeceğim. Biliyorum insanlar beni kötü anne olmakla suçlayacaklar ama biraz olsun huzurlu ve mutlu olmak benim de hakkım değil mi?
 18
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
5 yıl 5 ay 12 gün önce gönderdi.
|
Çocuk bakabilecek yapıda biri değilim. Boşanırken çocuğu eşime verirsem ailem beni reddetmekle tehdit etti. Oğlum dünya tatlısı bir yaratık. Üstelik bir türlü teşhisi konmayan bir hastalığı var. İstanbul dışında bir üniversitede öğrenciyim. Hafta sonları çalışıp para kazanmam gerekiyor. Hayatın bütün ağırlığı üzerimdeymiş gibi geliyor. Bazen oğluma çok sert davranıyorum. O çocuk kalbi ve gülümseyen gözleriyle gelip de, "Anneciğim" diye bana sarıldığında ise kendimden nefret ediyorum.
0
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|