03 Aralık 2008 Çarşamba
|
|
|
|
|
|
5 ay 23 gün önce gönderdi.
|
Teyzemin kızı dil eğitimi için Amerika'ya gidecekmiş. 9 yıl orada yaşamış olduğumdan benim fikrimi almak için ailecek geldiler. Aile ortamında, zamanında bana verilen "Dil dile değmeden, dil öğrenilmez" tavsiyesini veremedim. Onun yerine, "Türklerle takılma, arkadaşlarını yabancılar arasından seç." falan dedim. Anlamış mıdır acaba ya?
 5
yorum
 kimler alkışlamış?
 itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
5 ay 23 gün önce gönderdi.
|
Yıllar evvel, kızım üç-dört yaşlarında, doktor muayenehanesinde sıra bekliyoruz. Ortam kalabalık, mekan dar. Kızım yaşının verdiği tüm enerji ve merakla bir saniye bile oturmuyor, oradan oraya koşuşturup duruyor, beni yoruyor, kontrol etmekte zorlanıyorum. Köşede, geldiğimizden beri annesinin kucağından hiç kalkmayan, kızımla aynı yaşlarda, dünya güzeli bir erkek çocuk takılıyor gözüme. Kızımın elinden tutup yanlarına gidiyorum. "Bak kızım, kardeş ne güzel hiç annesini üzmüyor, uslu uslu oturuyor yerinde" diyorum. Anneden gelen cevap kendimde, kızımın bir ömür yapacağı yaramazlıklara dayanacak gücü bulmama sebep oluyor. "O yürüyemiyor ki teyzesi. Onun için buradayız zaten"
4
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
5 ay 23 gün önce gönderdi.
|
O kadar çok kız görmeye gittim ki; her defasında aldığım pahalı çikolatalar yüzünden, iyi müşteri diye şekerlemeci kankam oldu ve bana özel fiyat uyguluyor. "Düşünmüyorum, henüz hazır değilim, kızımız okuyacak, okul daha yeni bitti hayatımı yaşayacağım, hayır" gibi sözlere o kadar alıştım ki, son teklif ettiğim kişi "evet" demeye hazırlanıyor ve ben korkmaya başladım. Ben hayırların, henüz hazır değilimlerin adamıyım. Çok alışmıştım bu duruma.
7
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
papri,
Kadın
,
21
,
İstanbul
|
5 ay 23 gün önce gönderdi.
|
Lisede 2 ay okuldan kaçtım. Ailem bir şekilde ayarlayıp okula devam etmemi sağladı. Lise 2'deydim ve alan seçimi olduğu için sınıf eski halinde değildi, başka sınıflardan gelenler vardı. Onların içinde öyle biri vardı ki; zekaca farklıydı bizden ama tam da deli değildi. Sanırım sadece biraz zeka geriliği vardı ve ailesi para vermek suretiyle bizim okula yollamıştı. En önde tek başına oturuyordu ve ben 2 ay gecikmenin sonucu olarak onun yanına oturdum. Aradan 2-3 ay geçmişti, herkes onu kullanıyordu, kimi elinden yemeğini alıyor, kimi parasını alıyordu. Bense insanca davranmaya, anormal hareketler yaparsa görmezden gelmeye çalışıyordum. Bir gün dersin ortasında aniden dönüp önce saçımı çekti, sonra tokat attı bana. O an film koptu sanırım bende, önümdeki kitabı aldım ve ona vurmaya başladım. Ne kadar vurdum, bilmiyorum. Sonra da kalkıp sınıftan dışarı attım kendimi. Ağladım ağladım... Babası geldi okula, olayı anlattılar, sadece ''Haklısın kızım'' dedi. Ben haklı olmak istemiyordum, o anı geri almak ona vurmamış olmak istiyordum. Yıllar geçti, o bunları eminim ki hatırlamıyor, hatta ertesi gün unutmuştu bile. Ama ben yaptığım hayvanlığı unutamadım, aciz bir canlıya vurduğum gerçeğini (önce o bana vurmuş olsa bile) unutamadım. Vicdan azabımdan kurtulamadım. En önemlisi; anladım ki şiddetin telafisi yok, izleri kalıyor mutlak bir yerlerde ve hiçbir şekilde savunması da yok. Kimse birine vurup da ''Hak etti'' diye kandırmasın kendini, kimse haketmiyor.
5
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
5 ay 23 gün önce gönderdi.
|
Üniversitedeki hocalarımdan birinin karikatürünü çizip bir sitede yayınlattıktan sonra, hocanın sınıfa gelip "Arkadaşlar bir karikatürümü gördüm. Çok güzel, çok hoşuma gitti. Böyle yeteneklerin aramızda olmasına çok sevindim ve bunun için benim seçilmem de çok gurur verici ama çok merak ediyorum bu arkadaşımız kim?" sözlerine kanıp atlayan ve o dersten bırakılan akılsız da bendeniz olur.
5
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
5 ay 23 gün önce gönderdi.
|
Kanım damarlarıma, kalbim göğüs kafesime, beynim kafatasıma sığmakta zorlanıyor. Ellerim ayaklarım uyuşuyor, gözlerim dalıp gidiyor uzaklara. Yok yok, aşık falan değilim; hele hasta hiç değilim. Sadece alkolü bırakmaya çalışıyorum. Hadi hayırlısı bakalım...
6
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
5 ay 24 gün önce gönderdi.
|
Liseye giderken, neredeyse birlikte büyüdüğümüz bir kedim vardı, ismi Osman'dı. Sarı-beyaz tüyleri vardı ve çok güzel bir kediydi. 12 Eylül'den bir süre sonra, ben siyasi şubeye girdiğimde uzun süre herkesle bağlantım kesildi ve ben de herkes gibi işkenceden payımı aldım. İşkence yapanların; bazen gülmek için, koridorda dolaşan bir kediye dahi elektrik verdiklerini görünce içimden geçenleri bir ben bilirim. Annemi ilk gördüğümde Osman'ı sordum. Sadece "İyi" dedi ve konuyu değiştirdi. Konuşmaları dinleyenler, gözlerim bağlı bir şekilde beni bir odaya alarak dayak atmaya başladılar. "Kim lan bu Osman, örgüt liderin mi? Çabuk adresini ver!" diye sorguya çekmeye başladılar. "Osman benim kedim" demedim, sadece sustum. Sonra cezaevi süreci derken, nihayet tahliye oldum. Hemen Osman'ı aradı gözlerim. Annem sonunda gerçeği açıklamak zorunda kaldı. Günlerce beni aramış Osman. Anneme soran gözlerle bakmış, annemin her gün ağladığını ve beni hala ortalarda göremeyince birşeylerin yolunda gitmediğini anlamış. Ve merdiven altına yerleşerek, günlerce ağlama sesleri çıkararak, hiçbirşey yemeden ölene kadar orada kalmış. Osman intihar etmiş. Suçluluk duygusu, acı ve çaresizlik içinde günlerce uyuyamadım. Bir daha hiç bir kediye yaklaşmadım, sevmedim. Özür dilerim Osman...
13
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
5 ay 24 gün önce gönderdi.
|
Şimdiye kadar elde ettiğim hiç bir başarı, geçen gün sevgilimin beni en yakın arkadaşlarından biriyle tanıştırırken adımı söylemek yerine "işte hayatımın kadını" sıfatını kullandığı an ki kadar koltuklarımı kabartmamıştı. Kendimi kazanılan büyük bir zaferin kahramanı gibi hissettim.
8
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|
|
|
|
5 ay 24 gün önce gönderdi.
|
Anne-baba itiraflarının karşı tarafında yer alan kişiler olarak, mutfakta -onun deyimiyle- "ağız ağıza öpüşürken" bizim ufaklığa yakalandık. Koşup ablasına yetiştirdi bu önemli haberi. Ablası heyecanla mutfağa girdi. "Ne desem?" diye düşünürken, o yüzünü buruşturup tüm çocukların ortak düşüncesini dile getirdi. "Doğru değil, di mi anne? Nasıl olabilir? Bu çok saçma"
3
yorum
kimler alkışlamış?
itirafçıya bakayım
/ mesaj atayım
|
|
|
|